Έγκριτοι επιστήμονες κυκλοφορούν άρθρα, δίνουν συνεντεύξεις για την επιτακτική ανάγκη μεταρρύθμισης του εκπαιδευτικού συστήματος, κι εμείς στεκόμαστε και συζητάμε για τις Πανελλήνιες. 

Η εκπαιδευτική διαδικασία ξεκινάει πολλά χρόνια πίσω και η αλήθεια είναι ότι δεν χρειάζεται μεταρρύθμιση ,αλλά επανάσταση! Διδάσκουμε γενιές που θα ζήσουν 20 χρόνια μετά, μ’ ένα σύστημα που δημιουργήθηκε, για να καλύψει τις ανάγκες των ανθρώπων 200 χρόνια πριν.

Διδάσκουμε την κλίση του λύω και όχι φιλοσοφία. Διδάσκουμε μουσική, χωρίς ν΄ ακούμε μουσική. Διδάσκουμε την ομοιοκαταληξία ,αλλά όχι την ποίηση. Μαθαίνουμε γραφή, αλλά όχι να γράφουμε. Μαθαίνουμε να διαβάζουμε, αλλά όχι να κατανοούμε.  

Οι γενιές είναι όλο και πιο θυμωμένες, όλο και πιο επιθετικές. Πώς όχι όμως, όταν το σχολείο, η τάξη, όπου περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας τους δεν έχει επαφή με την πραγματικότητα;

Η ζωή εκτός σχολείου είναι γρήγορη. Γρήγορα κάνουν σχέσεις, γρήγορα συνάπτουν σεξουαλικές επαφές, γρήγορα δοκιμάζουν τον κόσμο των ενηλίκων, γρήγορα έρχονται σ επαφή με το διαδικτυακό σύμπαν. Ένα σύμπαν  γεμάτο εικόνες, βίντεο, γνωμικά και συμβουλές ευεξίας, λες και πρόκειται για συνταγή γλυκού. Οι κάτοικοι τους διαδικτυακού κόσμου είναι αψεγάδιαστοι, διαλαλούν τη φήμη τους, τον πλούτο τους, τις επιτυχίες τους, την τελειότητα τους. Το διαδίκτυο παρέχει πρόσβαση σε ό,τι μπορεί να σκεφτεί ο ανθρώπινος νους, από μεγαλειώδεις ιδέες έως και τις πιο σκοτεινές φαντασιώσεις. Είναι ο κόσμος που όλα είναι δυνατά και όλα μπορούν να συμβούν, χωρίς όρια, χωρίς φραγμούς, χωρίς κριτική σκέψη.

Και από την άλλη μεριά έχουμε την ακίνητη τάξη με τους ακούνητους μαθητές, έναν πίνακα,  κι έναν εκπαιδευτικό που όλο μιλάει και μιλάει, σε μία γλώσσα ακατανόητη για το κοινό του, μ ένα εκπαιδευτικό υλικό, που δεν έχει καμία σύνδεση στο εδώ και στο τώρα. Ακούγεται βαρετό και είναι βαρετό! Τόσο για τους μαθητές όσο και για τους εκπαιδευτικούς.

Τι περιμένουμε αλήθεια από τα παιδιά μας; Πόσο έχουμε αντιληφθεί εμείς οι ενήλικες, γονείς, εκπαιδευτικοί, ηγέτες, πού βρισκόμαστε, πώς στεκόμαστε, πού πάμε;

Είναι ανάγκη να αφουγκραστούμε την εποχή. Είναι ανάγκη να συμβαδίσουμε με τις εξελίξεις, να συνδεθούμε με το παρόν. Και το παρόν απαιτεί προσαρμογή, απαιτεί διαφύλαξη της ψυχικής υγείας, απαιτεί σύνδεση. Η τεχνητή νοημοσύνη, οι νέες τεχνολογίες, η κλιματική αλλαγή, η επίδραση της παγκοσμιοποίησης στην οικονομία, οι πόλεμοι, οι μεταναστευτικές ροές, είναι άγνωστα πεδία, που προκαλούν άγχος και φόβο. Το σχολείο πρέπει να αποτελέσει έναν χώρο ασφάλειας κι αποδοχής, όπου θα προετοιμάζει τους μαθητές για τη ζωή και όχι για να περνάνε εξετάσεις. Πρέπει να είναι ένας χώρος έκφρασης κι ελευθερίας. Ένας τόπος ζύμωσης ιδεών, χαρακτήρων, πολιτών. Οφείλει να καλλιεργήσει το έδαφος για ενότητα, να αναδείξει τη δύναμη της κοινότητας, της ομάδας. Σ΄ένα τέτοιο περιβάλλον μπορεί το άτομο να εξελιχθεί, να δημιουργήσει, να καινοτομήσει, να ονειρευτεί.