Η πληγή μιας γενιάς

Το δυστύχημα στα Τέμπη στις 28 Φεβρουαρίου 2023 δεν ήταν απλώς μια τραγωδία. Ήταν ένα σοκ, που συνέτριψε τις ψυχές μας, μια πληγή που άνοιξε βαθιά πάνω στο κοινωνικό μας σώμα.

Για τους νέους, τους μαθητές, τα παιδιά η στιγμή εκείνη δεν ήταν απλώς μια είδηση. Ήταν μια αιφνιδιαστική βίαιη σύγκρουση με την πικρή πραγματικότητα: ότι η ζωή τους, τα όνειρά τους, οι ελπίδες τους, μπορούν να διαλυθούν σε μία στιγμή από ένα σύστημα, που είναι ανίκανο να τους προστατέψει, από ένα σύστημα παραδομένο στην αλαζονεία και την ματαιοδοξία της εξουσίας.

Το σχολείο και η πληγή 

Το σχολείο στέκεται ανήμπορο. Όχι επειδή απέτυχε ως θεσμός, αλλά επειδή οι αρχές δεν έκαναν το καθήκον τους. Κι ενώ οι τάξεις σήμερα θα έπρεπε να γεμίζουν από γέλια και όνειρα, τα σχολεία σιωπούν. Οι τάξεις σιωπούν. Κανένα σχολείο , κανένα κράτος δεν μπορεί να προστατεύσει τα παιδιά του. Πώς μπορούν να εμπιστευτούν έναν κόσμο, που δεν μπορεί να τους δώσει ασφάλεια; Πώς μπορούν να μάθουν, να μεγαλώνουν, να ονειρεύονται, όταν η ζωή τους φαίνεται τόσο εύθραυστη;

Η φωτιά της οργής  

..και η σιωπή έγινε θυμός, και ο θυμός οργή, φωτιά. Φωτιά, που καίει τις ψυχές τους , που τους κάνει να φωνάζουν, να διαμαρτύρονται, να ξεχύνονται στους δρόμους, να ζητούν απαντήσεις, να διεκδικούν δικαιοσύνη, απόδοση ευθυνών. Δεν είναι θυμός για το παρελθόν, είναι θυμός για το μέλλον. Για το μέλλον που φοβούνται, ότι δεν θα είναι δίκαιο, δεν θα είναι ασφαλές, δεν θα είναι δικό τους.

Οι φωνές τους στους δρόμους δεν είναι απλώς διαμαρτυρίες. Είναι κραυγές. Κραυγές, που δεν θέλουν να ξεχάσουν, που λένε: « Δεν θα σας επιτρέψουμε να μας ξαναπροδώσετε, δεν θα σας επιτρέψουμε να μας σκοτώσετε».

Είναι η φωνή μιας γενιάς που δεν δέχεται την αδιαφορία, που δεν δέχεται να ζει σε μία χώρα που δεν νοιάζεται, δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες της , που σκοτώνει τα παιδιά της.

Το μάθημα που πονάει

Το σχολείο δεν είναι πύργος από γυαλί. Είναι μέρος μιας ευρύτερης κοινωνίας, και η κοινωνία απέτυχε. Η τραγωδία στα Τέμπη δεν είναι απλώς μία υπενθύμιση. Είναι ένα μάθημα. Ένα μάθημα που πονάει, που μας κάνει να νιώθουμε ντροπή, οργή, αγανάκτηση. Το σχολείο δεν είναι μόνο μαθήματα και εξετάσεις. Είναι και η προστασία των παιδιών, η προετοιμασία τους για έναν κόσμο που οφείλει να είναι καλύτερος.

Το σχολείο πρέπει να γίνει η φωνή της αλλαγής. Να μην είναι χώρος μάθησης, αλλά χώρος ασφάλειας, εμπιστοσύνης, ελπίδας. Πρέπει να προστατεύει τα παιδιά, να τα ενδυναμώνει, να τα μαθαίνει να αναζητούν την αλήθεια, να ζητούν λογοδοσία, να απαιτούν δικαιοσύνη, να χτίζουν έναν κόσμο που δεν θα τους προδώσει ξανά.

Το έγκλημα των Τεμπών δεν πρέπει να ξεχαστεί. Δεν πρέπει να γίνει απλώς μια ημερομηνία σε ένα βιβλίο. Πρέπει να είναι η αρχή μιας νέας εποχής. Μιας εποχής όπου η ανθρώπινη ζωή είναι η υψηλότερη προτεραιότητα, όπου η οργή των νέων θα γίνει κίνητρο για αλλαγή, για δικαιοσύνη.

Η οργή είναι η φωνή μιας γενιάς που δεν αντέχει άλλο. Και αυτή η φωνή πρέπει να ακουστεί! Είναι η φωνή του μέλλοντος!