Είδαμε τη σειρά ADOLESCENCE (εφηβεία) , και είναι πολλά περισσότερα από μία σειρά για το διαδίκτυο! Είναι μία ακτινογραφία στη σχέση πατέρα-γιου. Αφορά όλους τους άντρες του σήμερα και του χθες. Αφορά τη γενιά των αντρών που μεγάλωσαν, προσπαθώντας να αποδείξουν ότι είναι αρκετά δυνατοί για να τα καταφέρουν μόνοι τους, «κλειδώνοντας» συναισθήματα και αδυναμίες, γιατί απλά ήταν άντρες. Και από την άλλη τους γιους τους. Τα αγόρια του σήμερα, που αναζητούν τη θέση τους σε μία κοινωνία, που όλα αλλάζουν, όλα γίνονται ρευστά.

Τα δύο τελευταία επεισόδια, σκιαγραφούν με μοναδικό τρόπο από τη μία μεριά την οπτική του 13χρονου γιου και από την άλλη την οπτική του πατέρα. Ενός γιου, που το μόνο που αναζητά είναι η αποδοχή του πατέρα-ήρωα. Εκείνο το βλέμμα, που λέει «σ΄αγαπώ, ακόμα κι αν δεν είσαι τόσο αθλητικός, ακόμα κι αν σου αρέσει η ζωγραφική, ακόμα κι αν δεν τα καταφέρνεις τόσο καλά, που λέει σ΄αγαπώ, γιατί είσαι εσύ!» Κι από την άλλη η οπτική του πατέρα, που δεν μπορεί να κοιτάξει τον γιο του, όχι γιατί δεν τα καταφέρνει, αλλά από ενοχές, που δεν μπορεί να τον προστατέψει από τις φωνές, που κρίνουν που γιουχάρουν, γιατί μία φωνή μέσα του λέει, ότι έτσι μπορεί να σκληραγωγηθεί και ν΄αντέξει, όπως άντεξε κι εκείνος.
« Συγγνώμη γιε μου , εύχομαι να ήμουν καλύτερος» Μία συγγνώμη , που αφορά όλες τις γενιές των μπαμπάδων, που άφησαν τα αγόρια τους μόνα, αβοήθητα, γιατί απλά δεν ήξεραν, πώς να σταθούν δίπλα τους. Δεν γνώριζαν, ότι ο μόνος τρόπος, για να δώσουν δύναμη στους γιους τους ν αντέξουν τα γιουχαρίσματα, ήταν να σταθούν πλάι τους, να αποδεχτούν την αλήθεια τους. Δεν γνώριζαν, γιατί δεν τους έδειξε κανείς.
Με τη σειρά αυτή, βαδίζουμε σε κάθε βασανιστικό λεπτό της προς τη λύτρωση, η οποία αρχίζει να φαίνεται μόνο μέσω ενός δρόμου, της αποδοχής!