Ή αλλιώς: Πώς να επιβιώσεις σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που σε κάνει να ξέρεις τι είναι η τριβή κύλισης, αλλά όχι πώς να φτιάξεις μακαρόνια.
Αντίο κουδούνι, γεια σου κρίση άγχους

Κλείνουν τα σχολεία. Οι αυλές αδειάζουν. Τα κουδούνια σιωπούν. Τα βιβλία κλείνουν και τα φροντιστήρια… τρίβουν τα χέρια τους. Γιατί;
Γιατί έρχεται η εποχή που ο Έλληνας μαθητής αναμετριέται με τον μεγαλύτερο εχθρό του: το σύστημα εξετάσεων.
Όχι, δεν μιλάμε για αξιολόγηση. Μιλάμε για ένα ψυχολογικό survivor με θέμα:
«Πόσες σελίδες μπορείς να παπαγαλίσεις πριν αρχίσεις να μιλάς μόνος σου στο λεωφορείο.»

Η Σχολική Αξιολόγηση: Ένας Αναχρονιστικός Θρίαμβος

Το ελληνικό σύστημα αξιολόγησης βασίζεται σε τρεις θεμελιώδεις αρχές:
1. Ό,τι θυμάσαι, αυτό αξίζεις.
2. Η κριτική σκέψη είναι προαιρετική, σαν τις πατάτες στο σουβλάκι.
3. Αν δεν έχεις γράψει με μπλε στυλό, δεν σώζεσαι ούτε με βύσμα στο υπουργείο.
Έτσι, κάθε Ιούνιο, οι μαθητές ρίχνονται σε εξεταστικές μάχες, οπλισμένοι με μπλε στυλό και ένα ελαφρύ τικ στο αριστερό μάτι.
Το άγχος; Τόσο έντονο που ακόμα και το ρολόι στην αίθουσα των εξετάσεων χάνει τον ρυθμό του από συμπόνια.

Ο Μαθητής-Ακροβάτης

Ο μέσος μαθητής πρέπει να θυμάται 200 σελίδες Ιστορίας, 17 τύπους Φυσικής, 5 άχρηστες εξισώσεις Μαθηματικών, και να απαντήσει σε θέματα «κρίσης» – τα οποία μόνο κρίση πανικού προκαλούν.
Αν κάποιος σηκώσει το χέρι να ρωτήσει «γιατί πρέπει να τα μάθουμε αυτά;», η απάντηση είναι πάντα: «Γιατί έτσι».
Το αποτέλεσμα; Έχουμε μια γενιά μαθητών που μπορούν να σου λύσουν την εξίσωση Schrödinger με το ένα μάτι κλειστό, αλλά δεν ξέρουν να μαγειρέψουν μακαρόνια χωρίς να κολλήσουν στην κατσαρόλα.
Μπορούν να αναλύσουν το πολίτευμα της αρχαίας Αθήνας, αλλά δεν ξέρουν πώς να συμπληρώσουν σωστά ένα email. Είναι εξπέρ στο να γράφουν έκθεση για την «προσωπική ευθύνη του πολίτη», αλλά δεν έχουν ιδέα τι είναι το ΦΠΑ. Πιο πολύ μοιάζουν με ακροβάτες σε τσίρκο γνώσης: ισορροπούν ανάμεσα σε παπαγαλία και burnout, χωρίς δίχτυ ασφαλείας.
Υπάρχει Ελπίδα;
Φυσικά και υπάρχει!
Φτάνει να καταλάβουμε ότι αξιολόγηση δεν σημαίνει εξετάσεις-τεστ-πανικός-μπλε στυλό, αλλά:
– Projects, συνεργασία και δημιουργικότητα
– Ερωτήσεις που ανοίγουν το μυαλό, όχι που το περιορίζουν
– Αξιολόγηση που συνδέεται με τον πραγματικό κόσμο
– Αξιολόγηση που αντιμετωπίζει τον μαθητή ως πολύπλευρη οντότητα
Δε λέμε να μην υπάρχουν εξετάσεις. Λέμε να μην είναι ο μόνος τρόπος να καταλάβουμε αν ένας μαθητής έχει μάθει — ή απλά έχει καλή μνήμη και γερό στομάχι.

Τελικό Συμπέρασμα:
Το ελληνικό σύστημα εξετάσεων χρειάζεται επανασχεδιασμό — όχι μόνο γιατί κουράζει, αλλά γιατί δεν εκπαιδεύει.
Ήρθε η ώρα να πάμε από το «μάθε το γιατί έτσι» στο «μάθε πώς να σκέφτεσαι».
Αλλιώς, θα συνεχίσουμε να έχουμε αποφοίτους που ξέρουν να κλίνουν το λέλυκα, αλλά δεν θα ξέρουν πώς να μιλήσουν σε μία συνέντευξη.

ΥΓ: Αν σας άρεσε, μην ξεχάσετε να κάνετε like με μπλε στυλό. Είναι ο μόνος τρόπος να μετρήσει.